De deur van haar werkkamer staat meestal open. Nu even niet: interview. De ruimte oogt allesbehalve gesloten. Die is licht en hoog met museaal blauw op de wanden. Zeker drieënhalve meter hoge schuifdeuren. Een klok boven de deur. De stilte van een oud huis.

Ankerpunten

Jetten zit op een ergonomische stoel aan een strak, opgeruimd bureau dat omhoog kan. Even staan en stukken lezen. Dan weer zitten. Nergens papier. Een groot scherm. Op de schouw een fraai boeket. Geen echte bloemen. Gehuurd, elke drie maanden wissel. Duurzaam en praktisch. Ernaast een oude voorzittershamer. Erfgoed van het Juliana Welzijnsfonds. En een Appeltje van Oranje. Klein object met grote lading.

Boven de schouw een spiegel in een gouden lijst. Daarop een certificaat van haar vrijwilligerswerk. Om de week kookt Jetten voor mensen met een psychische kwetsbaarheid. Aan tafel, samen eten. Het zit verweven in de kamer. Niet als statement. Gewoon aanwezig. Links en rechts foto’s. De koning tussen vrijwilligers. De koningin op werkbezoek. Geen decoratie, eerder ankerpunten. Herinneringen aan de praktijk buiten deze kamer.

De kamer ademt geschiedenis. Op een lage kast een bronzen borstbeeld van Juliana en een ingelijst lot uit de tijd dat loterijen nog direct voor goede doelen werden georganiseerd. Aan de muur Juliana ten tijde van de wederopbouw. De lijn naar nu is zichtbaar. De vergadertafel is van donker hout, in dezelfde stijl als het bureau. Daarboven een opvallende lamp. Van glas en papierstof, bloemachtig. Zacht licht. Lange gordijnen. Markiezen buiten. Binnen een luchtbevochtiger. Alles gericht op comfort en cruciaal contact.

Koninklijk paar

Ooit was dit een ontvangstkamer van voorname bewoners. Nu wordt hier gewerkt. Maar ook anderen kunnen hier terecht als dat nodig is. Dan wijkt Jetten uit. Geen probleem. Haar dag is zelden bureau-gebonden. Er zijn overleggen elders, werkbezoeken met het koninklijk paar, gesprekken met donateurs, bestuursvergaderingen. Soms op locatie, soms hier, soms digitaal. Het scherm als venster naar de buitenwereld.

Toch is het fysieke kantoor essentieel. Contact hebben is voor Jetten cruciaal. Elkaar ontmoeten. Daarom is er elke dag lunch om kwart over twaalf. Als de lunchbel gaat, komen de 75 medewerkers naar beneden. Een mooi ritueel. De lunch wordt verzorgd door mensen met afstand tot de arbeidsmarkt. Ook dat zit in het systeem. Niet als project, maar als gewoonte. De kantine biedt uitzicht op een mooie tuin. Achterin staan vier houten huisjes, genoemd naar paleizen. Kleine ruimtes voor een-op-een gesprekken.

Op de vraag naar haar belangrijkste bezit wijst Jetten op een foto van haar zoon. De rest is van de organisatie. En dat is precies de bedoeling. Het bureau van Sandra Jetten is geen etalage van macht maar een toonbeeld van efficiency. Het is een werkruimte met betekenis en vooral met functie. Alles ondersteunt hetzelfde doel: verbinding met de medemens.