Wat is het belang van een blijvende dialoog?

Rabbani: ‘We zijn erg van elkaar afhankelijk als Nederland en Arabisch sprekende wereld. Als je kijkt naar onze industrie, onze geschiedenis, de cultuur en de handel vanuit Nederland, overal liggen sterke verbintenissen met de Arabische wereld. Dan heb ik het niet alleen over de welvarende Golfstaten met olie en gas, maar ook over Noord-Afrika en de Levant. Uiteindelijk hebben we elkaar nodig en zijn we veel meer van elkaar afhankelijk dan we denken.’

Hoe kunnen we dat bewustzijn vergroten?

‘Het is veel beter om al een band op te bouwen met de mensen die hierheen komen, in plaats van te blijven roepen hoe moeilijk het allemaal is en dat integratie niet lukt. We kunnen het heel moeilijk maken, maar dat hoeft niet. Als we die band van tevoren kunnen opbouwen, dan hebben beide kanten hier enorm baat bij. Als we dit nalaten, dan worden de problemen alleen maar groter. Niet alleen vanuit cultureel perspectief, maar ook op het vlak van arbeid, energie, economische ontwikkelingen en investeringen. En als één ding duidelijk is als je naar de afgelopen periode kijkt, militaire interventies werken niet.’

Hoe kan beter worden samengewerkt?

‘De Arabisch sprekende wereld heeft veel geld te investeren en Nederland ook. Dat kunnen we wellicht vaker samen doen, bijvoorbeeld samen projecten financieren in Afrika of andere gebieden. Ook op cultureel vlak zijn bijvoorbeeld het Midden-Oosten en Nederland dichter bij elkaar dan men vaak verwacht. In beide gebieden heb je mensen met verschillende achtergronden. De meeste mensen in de wereld willen echter dezelfde dingen, waaronder een beter leven voor hun kinderen en voor hun familie. Al verschilt de manier van communiceren, mensen zijn heel soortgelijk. Door met elkaar in gesprek te gaan en te blijven, leer je elkaar beter kennen en begrijpen. Ondanks dat er soms sterke politieke en religieuze verschillen zijn.’

Op welke manier draag uw Foundation bij aan een betere dialoog?

‘Wij willen zoveel mogelijk impact genereren met beurzen voor studenten uit de Arabisch sprekende wereld. Met beurzen voor 1-jarige masters en PhD’s kunnen we zoveel mogelijk studenten helpen. Daarnaast financieren we ook reisbeurzen voor Nederlandse studenten die naar de regio willen. Sinds de oprichting hebben we ongeveer vierhonderd beurzen verstrekt, plus tal van kleinere giften.’

‘Zo hebben we enkele jaren geleden een Libanees-Syrische kunstenares geholpen van in de 80. Zij kon exposeren in het Van Gogh museum en vroeg een bijdrage. Daarmee was ze de eerste Arabische persoon die in het Van Gogh museum heeft geëxposeerd, en überhaupt de eerste vrouw. Ook financieren we documentaire-festivals als The Arab Film festival en IDFA. Onze alumni dragen ook bij aan het kweken van onderling begrip. Zij zitten overal, zowel in Nederland als in de Arabische wereld en houden de dialoog levend.’

Zoekt de Foundation ook externe funding?

‘Tot recent hebben we het, met giften, zelf gedaan. Wel zijn er belangrijke bijdragen van een aantal universiteiten (fondsen), waarmee we een vaste afspreken hebben. Met de International Academy of Law werken we samen voor de Vredesbeurs. Die hebben we in het leven geroepen ter nagedachtenis aan een belangrijke ondersteuner van de Foundation die actief was in het internationaal recht, Pieter Vrede.’

‘Jaarlijks kunnen twintig rechtenstudenten nu een course International Law volgen. Daarnaast hebben wij kortgeleden een aantal donaties van (familie)fondsen ontvangen. Toch willen we nog dit jaar starten met gerichte externe funding. We willen onze impact verder vergroten en dat gaat op eigen kracht te langzaam.’

Naar wat voor financiers bent u op zoek?

‘Family funds zouden goed bij de Lutfia Rabbani Foundation passen, en dat geldt ook voor de wat grotere impactfondsen. Of misschien bedrijven die op die manier hun CSRD activiteiten kunnen laten groeien. Tot nu toe hebben we geen fondsen opgehaaldin de Arabische wereld, onze focus ligt op Nederland.’

Een optie in de toekomst?

‘Traditioneel is filantropie in de Arabische wereld een heel normaal gegeven. Mensen geven zowel binnen als buiten hun eigen gemeenschap geld aan anderen. Dat gebeurt via de Zakat-afdracht of anders. De laatste jaren zijn er meer regionale en (familie)fondsen bijgekomen. Wat je overal in de wereld ziet, is dat in landen waar de overheid weinig uitgeeft aan de bevolking, grote fondsen harder nodig zijn. In de Golfstaten betaalde de overheid vroeger de universiteit en als je ziek was, werd je naar Londen gestuurd.’

‘Grote fondsen waren minder noodzakelijk. Met de groei van de bevolking hebben overheden deze betalingen teruggeschroefd en zie je het aantal fondsen juist groeien. Een bindende factor is de Arabische taal. VanafMarokko tot en met Irak heb je een gebied met 450 miljoen mensen die Arabisch spreken. Ik verwacht daarom dat de grotere fondsen zich steeds meer op Pan-Arabische investeringen zullen richten, in plaats van op dorp X of Y. Wellicht volgt daarna Europa, maar daar is nog wel wat voor nodig.’